بسم الله الرحمن الرحيم

محرم ماه الفت با جنون است

چراغ کوچه هايش بوي خون است

محرم حرمت خون است و خنجر

تلاطم مي کند حنجربه حنجر

دل من فداي دو دست اباالفضل

به قربان چشمان مست اباالفضل

ربود از همه ساقيان گوي سبقت

به چوگان دل ناز شست اباالفضل

غم ِ زهرا مرا سوز درون داد

دم ِ حيدر به من شور جنون داد

حسين آمد به زخم دل نمک ريخت

مرا با شور عاشورا در آميخت

مرا سوداي زينب در به در کرد

نصيبم جرعه اي خون جگر کرد

ز فرط تشنگي بي تاب گشتم

عطش ديدم ز خجلت آب گشتم

چه ها گويم ز مَشک تيرخورده

ز دست ساقي شمشير خورده

به خاک افتاد مشک از دست ساقي

دو عالم پر شد از بوي اقاقي

مشامم پر شد از داغ شهيدان

که مي گردم بيابان در بيابان

    پاک ... صادق ... شاد ... بی آلایش

زندگی را چنان می پندارم که گویی هیچ ندارم

و شکلاتی و دوستانی که گاه باهم دعوایمان می شود ...

                زندگی را چنان فرض می کنم ...  

چون سنگی که در پارک زیر پایم را گرفت و 

زندگی را چنان فرض می کنم که ...

دوستم از خانه شان در سر کوچه مان ....

دوان دوان کلوچه ای را که مادرش پخته بود برایم آورد ...

کودکی مملو  از کودکی ... 

تا ارزش زمان را بهتر از چیزی که هست بدانم ..  

ارزش باهم بودن را ... ارزش بازی کردن را ... 

 ارزش خندیدن را ...... ارزش گریستن را ... 

 

فصلهای عمرم را چنان می نگارم که  

بهارش خلاصه می شود در دویدنهایمان در باغ همسایه  

بالا رفتن از درختانی که

از  شکوفه های سپید و صورتی شان  

برای خود گردنبند گل می ساختیم ... . 

زیباییمان غیر قابل و صف بود ....

می چرخیدیم و می دویدیم در باغ

شاد و کودکانه ... باد بهاری موهایمان را نوازش می داد  

تابستان و باغ و رودخانه و آب تنی های روزانه مان

بازی روی سنگهای کنار رود و و ساختن کیکهای خوشمزه

با گل و سنگهای رنگی کف رود

باز باغ همسایه ... و دویدن های کودکانه مان در باغ 

و پاییز... بازی در خانه  ... و زندگی مملو از مهربانی

زمان را چنان می پندارم که هر لحظه اش

 زندگیم را درخانه ای که با چادر نماز مادرم و 

 بالشهای خود و خواهرمی ساخته ایم نشان می دهد ...

 یکی مادر است و دیگری کودک ...

دوستانمان نیز مهمانهای ناخوانده ای 

                هستند که با هم چای و عصرانه می خوریم .... 

و زمستان ...  برف بازی هاییمان در حیاط

و آدمکی برفی ... با اینکه می داند فردا دیگر نیست به

آدمکی کج و کوله از جنس سرد برف ولی با قلبی گرم

آدمکی برفی که دنیا را باچشمان سنگیش می بیند  

سنگهایی که یاد آور سختی روزگار است و قابل دیدن 

آدمکی که که با بینی هویجی اش دنیا و عطر برف را می بوید  

عطر سرد زمستان ... عطر سفید خالصانه زندگی  

آدمکی که زیبایی های دنیا را با دستان چوبیش لمس می کند

و عشق را با قلبی از جنس سیب سرخ

قلبی شیرین ... پاک و مهربان

کودکی که از فرط خستگی ...

با دهان شکلاتی و گاه لباسهای کثیف در خانه ای از جنس

پاکی به خواب رفته است ...

من بزرگی هستم در لباس پاک کودکی 

کاش کودکی باشم در لباس بزرگان ...!